شعر پند اصلاح - حسن مصطفایی دهنوی

« پند اصلاح  »

اگر هر  بدي را ، به  جايش   كنند

بدي  آن  نـباشد ،  بدش  نـشمرند

نـبيني  كسي   را ، كه  بيجا كُشند

همان را  به  جايش، بـبايد  كشند

بَدان  كار  بَد  را ، به  اولاد   خود

همان  كار  بد  را ، بر آن  بـسپرند

كساني  كه  نيكو  و  صاحب دلند

زِ  هر كار بد ،خون دل مي خورند

پرستار1   شيطان،  نـشايد   شمـرد

كه شيطان  پرستان ، همه  گمرهند

شياطين  نـديدي ، به آدم  چه كرد

هنوزم   شياطين ، در اين  عالمنـد

هرآنكس كه بد كرد و  بدكار شد

همانان  ،شياطين   اين     مردمنـد

چو  در  جامعه  ،بد  شود  رهسپار

بد  و نيك  همراه   آن  بد   رَونـد2

چو يك ذره  آتش ، به خرمن  فُتد3

بسوزد  هر  آن  خرمني  با   همنـد

نفوس  بشر  جمله يك گوهر است

به  هر  كار  ، محتاج  يكديگرنـد

هر آنكس  كه همراه  بدكار  رفت

زِ  وجدان  و  مردانگي     كمترنـد

نفوسي  كه   فرمان  شاهـي   برنـد

هميشه  به  دشمن        مظفر ترنـد

سر  كار  خود  بر  كسي  بـسپرند

كه  در  داوري  ، از  همه  بهترنـد

حكومت  كه  بدكار،كيفر   نـداد

زِ خود تيشه بر پايه ي خود مي زند

بزرگان  كه  بدكار  را  رد    كنند

به  اجماع  فردي  ، ستم   مي كنند

يقين  جام  جم ،حكم عدلي  نمود

كه  تا حال ،تعريف  جم  مي كنند

نوشتي  حسن ، پند  اصلاح    خلق

ولي  خلق ،از  پند   رَم4  مي كنند

٭٭٭

1- فرمانبردار- مطيع     2-  رفتن      3-  افتد    4- فرار كردن -گريز

دیوان  اشعار  حسن مصطفایی دهنوی