شعر فتوح روح / حسن مصطفایی دهنوی

« فتوح روح  »

ساقي  بيا  و  اين   قدحم1، پُـر  گلاب  كن

دور  زمان  درنگ   نـدارد  ،  شتاب     كن

پابست  مِـي  زِ  ساقيم ،  امروزه  مـي   بيار

زآن  مـِي  دوباره  هستي  ملكم  خراب كن

ساقي2  بيار   باده3 ،كه  خوابم    نـمي برد

از  باده ي صفا ،تو دو چشمم به خواب كن

از  فُرقت4  تو، خون  دلم   موج     مي زند

دست وسرم،به رنگ همين خون خضاب كن

آب بقاء ، براي من  امروزه  خوش تر  است

زآن آب  با صفا ، تو دو  چشمم  پُر آب كن

جامم  شكست ،جام  ديگر كن  بمن  عطا

پُـر تـر  زِ   اولش   زِ  مي  صاف و ناب كن

كشتي  من  شكست، به  ساحل  نمي رسم

بر  جاي  كشتي ام ، تو   سوار  حباب  كن

دستـم   نـمي رسد  كه   بيايم   به   نزد  تو

نـزدم   بيا  و   فارغم    از    اضطراب   كن

ساقي    بـترس ، از  شرر  و  قهر   كردگار

رحمي بر اين  ضعيف،تو كمتر  عذاب  كن

اينها  كه  در  مدار  تو   بود   است    ساقيا

شكر  و سپاس آن  شه  مالك الرقاب[1]  كن

يارب  فتوح روح ، طلب  كرد  حسن  زِ تو

اين  مرغ روح  من،تو برون از  عِقاب2 كن

٭٭٭

1- كاسه ي بزرگ   2- شرابدار– پير كامل   3- شراب – نوشدارو   4- جدايي

دیوان  اشعار  حسن مصطفایی دهنوی

  1- خداوند گردنها – مهتر افراد        2- شكنجه – عذاب     3- نكوهش – عيب جويي       4- آفريدن - ساخته