شعر دوبیتی304/ حسن مصطفایی دهنوی

فيض  خـدا  ،  نصيحـت   بر   آدمـي   بُـوَد

هر  كس  شنيـد ،نـزد  خـدا   آدمـي    بُـوَد

خوش آن دلي كه نصيحت ، به خود گرفت

آن  دل  در  آن  مقام  بـه  از   آدمـي   بُـوَد

٭٭٭

تا زِ  ميراث  ادب  نام  و نشان  خواهد  بود

با ادب  را به جهان بخت جوان خواهد بود

تا نشان مي بُوَد  از علم و ادب  روي  زمين

نام  نيك    ادب  آموز   نشان  خواهد   بود

٭٭٭

گر  منطق   اركان   جهان ، منطق   ما  بود

سرتاسر   اديان  جهان   صلح  و صفـا  بود

اين   منطق  ما   مي بُود   از   منطق    قرآن

قرآن  كه  مسلّم  بُوَد   از   وحي  خدا   بود

٭٭٭

اين دل  خسته  من،كـي  زِ  غـم  آزاد   بود

بهـر  دل   خستـه ام   دهـر  دني  شاد   بود

هــر چه  به همراه  دل  رو  به حقيقت  رَوَم

دهــر دني غير حق ، در  پـي  بيداد      بود

٭٭٭

هر  كه   از  روز  ازل   تابع  فرمان  تو  بود

خاك زار   تو  و  خاك   در  ايوان  تو  بود

آدمي  كي   بتوان  رأي  خود  اجراء   بكند

رأي  آدم  به  حقيقت  ، ره  برهان  تو  بود

٭٭٭

نسیم گلشن   حسن مصطفایی دهنوی