شعر دوبیتی252/ حسن مصطفایی دهنوی

هيهات كه خوابست ، چه خواب اين بشرتو

در خواب  خـُمار اسـت ، نجـويد  اثـر  تـو

با  رأي و رضاي  تو  اگر زندگي   آموخت

بيـهوده   نـمي مـاند  ، جـويد     خبر    تو

٭٭٭

مـا    ميــوه خـور نخـل   قـد    بـارور    تو

منعـم  شـده  از  ميـوه ي  نيكو شجر     تو

در سايه   نخل  قد   سـروات      بخوابيــم

شيرين بُـوَد  آن ميوه ي   شهدين  شكر  تو

٭٭٭

يارب   كه  نگردد   زِ   بشـر   آن   نظر   تو

تا  زنـده   بمانـد   به  زميـن   اين  بشر   تو

گر  لطف  و  عنايت  زِ  تو آيـد  به  بَـرِ   ما

روزي  بخوريـم   از   شجـر  با   ثمـر    تو

٭٭٭

من  عاشق   شيدا   شده ي    زلف  سـر  تو

نوشابه   بـنوشم   من  از   آن   نيشكـر   تو

آن  طُـرّه  مشكيـن  تو  را  من  كه   نـديدم

شبنـم  بـفشانـد   به   سـرم ، زلف  تـر   تو

٭٭٭

اين  حاجت  من  بود  به  علم  و  هنـر    تو

كوته  شده  عقلم  ،  نرسد   بر   نظـر    تو

من پُـر  هنر  از  علم  و ادب  هرچه  فزونـم

يك  ذره  ندارم  ،  هنري   چون  هنـر   تو

٭٭٭

نسیم گلشن   حسن مصطفایی دهنوی