شعر دوبیتی 430- حسن مصطفایی دهنوی

عشق  جديد ،  مستـي  و بازيـگري  بر  آن    هست

اين  عشـق  بـي سعادت ، دين  را رُبايد  از   دست

عشقي كه   ناز و نوش  است ، مي باشد   از هوسها

عشقـي  كه  بر خـدا هست،بي غش  و بي ريا است

٭٭٭

هـركه  دل بندد براين دنيا ، كه اين جاويـد   نيست

هـر كه عقبـي بــنگرد ،آن هيچـگه  ناميــد  نيست

هـر كـه  دنيـا نــنگرد  ،  وانــگه  به عقبي بــنگرد

در قيامـت  روي  آن همچــون شب  تاريك نيست

٭٭٭

حـدود  حرف من  بشنـو  و دنيـا  را  مذمـت   كُن

فريبـش را مخـورجانــا  و خـود را رو به عزّت كن

همـان پيغمبـر آخـر كه مردم  را  هدايـت     كــرد

تو  هـم  بر خدمـت مـردم كمـر بربند و همّت كن

٭٭٭

بيـا جانـا  هدايـت  كـن و دنيــا  را مذمـّت    كـُن

فريبـش  مخـور جانــا  ،  خودت را بهــر عزّت كن

اگر دنيـا  فريبـت  داد ،بــگردان  صورتــت  از  آن

به سوي حق بكن صورت،برون روحت زِخفت كن

٭٭٭

برادرجان  زِ من  بشنو ، بر اين مردم تو خدمت كن

هماهنگي بر اين مـردم و خـود  را  پاك  نيّـت  كن

هدايت كن به حق مردم ، كه مردم  راه حق  پوينـد

به هــر ديـو و ددي ديـدي ،بـراي  آن شـرارت كن

٭٭٭

نسیم گلشن    زنده یاد حسن مصطفایی دهنوی