شعر دوبیتی 395/ حسن مصطفایی دهنوی

اين  بذر محبت ،به  من  آمد  كه  بدانم

زين  بذر  محبت ،به  جهانـش بنشانم

در رهگذرسيل كه بذري  نتوان كاشت

دور  از ره سيل است ، من بذر  بكارم

٭٭٭

جـور  كـش    دوره ي     دنيـا    منـم

زيـر     سُـم     مَركـب        اهريمنـم

با همه ي، اين  جور كشيدن   به عمـر

لطف  خدا  يار   من  است  ،    ايمنـم

٭٭٭

به  خود خواهـي   خود ،دل بسته  بودم

زِ   اسـرار    خدايـي   ،  رستـه    بودم

به  كار  زشـت  دنيـا ،فِـرز  و  چالاك

زِ   كار    آخرت ، دل   خستـه   بودم

٭٭٭

بيـا   كام   تـو   را ،  شيريـن    نـمايـم

به   امـر  حق ،رُخـت  رنگيـن  نمايـم

بگويـم   امـر  حق ، بر  سـود   ما   بود

زِ  سـود  دين ،  تـو را  حق بين  نمايـم

٭٭٭

مـا   به  تولـي    تـو ،  جان    بـسپريـم

نعمـت   تـو، رزق عيـان   مي خوريـم

هـر  چه  به   ما   مي رسـد  از  امـر  تو

بر  اثر   امـر   تـو ،  فرمـان       بـريـم

٭٭٭

نسیم گلشن    زنده یاد حسن مصطفایی دهنوی